Το πένθος (για μια σχέση, έναν άνθρωπο) δεν αποτελεί απλώς μια διαδικασία θρήνου και νοσταλγίας σε σχέση με αυτό που χάθηκε στο παρελθόν.

Τα ίχνη μιας ακυρωμένης δυνατότητας στοιχειώνουν τον χώρο, τα αντικείμενα, την εικόνα του Άλλου στη μνήμη. Τα πράγματα φαίνεται να αποκτούν νόημα μέσα από την απουσία, γεννώντας ένα φάντασμα μιας μορφής ζωής που διακόπηκε.

Πενθώντας δηλαδή, θρηνούμε ακυρωμένες δυνατότητες του μέλλοντος. Την δυνατότητα να συνεχίσουμε να συνδεόμαστε με ταυτότητες και ιδιότητες που γεννήθηκαν μέσα από την επαφή με τον (απόντα) Άλλο. 

Παράλληλα το πένθος ίσως είναι το ίδιο οιωνός μιας νέας δυνατότητας να «είμαστε», νοηματοδοτώντας την ύπαρξή μας όχι μέσα από τα ίχνη μιας απουσίας, αλλά μέσα από τον επαναπροσδιορισμό της. 

Από αυτή την άποψη, η αποδοχή της απώλειας δεν αποτελεί απλώς μια διαδικασία στείρας κατανόησης του αμετάκλητου χαρακτήρα της, παρά αποτελεί μια διαδικασία δημιουργίας μιας νέας μορφής ύπαρξης που υποδέχεται και ενσωματώνει την απώλεια ως κομμάτι της ταυτότητας της.