Στο πλαίσιο της συστημικής ψυχοθεραπείας, ο/η ψυχολόγος δεν τοποθετείται σε μια ιεραρχική θέση γνώσης, ούτε λειτουργεί ως φορέας μιας υπέρτερης ή αντικειμενικά ορθής αλήθειας. Αντ’ αυτού, αναγνωρίζει ότι κάθε ερμηνεία και προοπτική οφείλει να συνομιλεί με αυτό που «κάνει» νόημα στο άτομο ή το σύστημα με το οποίο έρχεται σε επαφή. Η ψυχοθεραπευτική διερεύνηση συν-διαμορφώνεται, διατηρείται ή και ανακατευθύνεται, μέσα στη σχέση και την επικοινωνία. Δεν μεταλαμπαδεύεται ως εξουσιαστική γνώση από τα «πάνω».

Κατ’ επέκταση, οι υποθέσεις και η γνώση του συστημικού/ης ψυχοθεραπευτή/τριας δεν νοούνται ως φορείς μιας προκαθορισμένης κατεύθυνσης για το άτομο, υποδεικνύοντάς του τον «σωστό» τρόπο κατανόησης και συσχέτισης με την εμπειρία του. Αντιθέτως, λειτουργούν ως έναυσμα που καθιστά δυνατή τη συν-κατασκευή νέων προοπτικών και δυνατοτήτων προς πειραματισμό.